Jak hodować perliczki?

Perliczki są spokojne, ale w okresie godowym (kwiecień–lipiec) samce mogą być dominujące. W stadzie najlepiej, aby na jednego samca przypadały 3 do 8 samic. Przy większym stadzie zaleca się trzymanie dwóch młodych, niespokrewnionych samców, którzy przyzwyczają się do siebie. Dokładanie dorosłego samca do już ustalonego stada nie jest zalecane – najczęściej zostaje przegoniony. Wczesne zaplanowanie składu stada pomaga uniknąć konfliktów.

Perliczki hoduje się zarówno dla jaj, jak i dla mięsa. Rocznie znoszą średnio 120 jaj o masie 40–50 g. Zwiększenie nieśności wspomaga lepsze żywienie oraz pozostawienie kilku jaj w gnieździe. Mięso perliczek ma niską zawartość tłuszczu i cholesterolu, a jednocześnie wysoką wartość odżywczą. Smakiem przypomina mięso przepiórcze lub bażancie i uznawane jest za przysmak.

Perliczki nie mają dużych wymagań co do chowu. Mogą dzielić kurnik z kurami, choć w okresie godowym samce mogą być bardziej niespokojne. Lubią wysokie grzędy i grubą warstwę ściółki, która zapewnia im ciepło i wygodę. Potrzebują również przestronnego wybiegu – przez cały dzień niestrudzenie go przemierzają, szukając pożywienia. Świetnie radzą sobie z likwidacją szkodników, takich jak ślimaki czy stonki ziemniaczane, nie niszcząc przy tym grządek. Warto jednak ogrodzić wybieg siatką, aby nie chodziły tam, gdzie nie powinny.

Perliczki w naturalnym środowisku żywią się nasionami, owadami i częściami roślin. Prawidłowo zbilansowana dieta zapewnia im dobre przyrosty, nieśność, jakość mięsa i odporność na choroby. Najprościej zapewnić im wszystko, czego potrzebują, podając gotową mieszankę paszową. Jeśli jednak chcemy ją przygotować samodzielnie, podstawą powinny być zboża (pszenica, jęczmień), kukurydza, śruta sojowa lub słonecznikowa, wapń w postaci kredy lub zmielonych skorupek jaj, dodatki mineralne oraz premiksy witaminowo-mineralne. Dobrze jest także uzupełniać dietę o ziarna, zielonki, nasiona lub larwy owadów.

Perliczki są bardzo czujne i mają doskonałe zdolności „strażnicze”. Gdy zauważą drapieżnika lub inne zagrożenie, natychmiast zaczynają głośno ostrzegać otoczenie – a czasem potrafią nawet przegonić intruza. Ostrzegają nie tylko przed drapieżnikami, ale też przed obcymi ludźmi czy kotami sąsiadów. Niektórzy hodowcy twierdzą nawet, że ich krzyk odstrasza szczury. Dzięki swojej czujności mogą być bardzo pożytecznymi strażnikami podwórka.