Jak wygląda rok pszczelarski?

Późne lato to początek roku pszczelarskiego, gdy kwitną np. słoneczniki i koniczyna. Jednak pożytku stopniowo ubywa, a pszczoły przygotowują się do zimy. Objawia się to zmniejszonym czerwieniem, usuwaniem trutni z ula, rabunkami i żebraniem. Pszczelarz w tym czasie kontroluje stan rodzin, łączy słabsze rodziny, a w razie braku naturalnego pożytku dokarmia pszczoły.

Jesień trwa mniej więcej od września do listopada i zaczyna się kwitnieniem zimowitów. Pszczoły stopniowo skupiają się w kłębie zimowym. Pszczelarz wykonuje przegląd rodzin, usuwa nieodpowiednie plastry i podejmuje działania przeciwko warrozie.

Zima to okres spoczynku roślin (listopad–marzec), kiedy pszczoły pozostają w kłębie zimowym, utrzymują odpowiednią temperaturę i zużywają zgromadzone zapasy. Pszczelarz dba głównie o spokój rodzin i ich ochronę. W przypadku zagrożenia głodowaniem należy podać dodatkowe zapasy. W tym okresie pobiera się również próbki do badań na nosemozę i konserwuje sprzęt pszczelarski – np. przygotowuje ramki, drutuje i dezynfekuje ule.

Przedwiośnie trwa od marca do kwietnia i rozpoczyna się kwitnieniem olszy lepkiej. W tym czasie kwitną także leszczyny, wierzby, śnieżyce, przebiśniegi i zawilce. Rodziny szybko zwiększają czerwienie, dlatego ich rozwój wymaga wzmożonej uwagi, aby zapobiec głodowi. Pszczelarz poszerza wylotki, przeprowadza przeglądy wiosenne (kontrola siły rodzin i obecności matki), łączy słabsze rodziny i w razie potrzeby uzupełnia zapasy lub stymuluje pszczoły do rozwoju.

Wiosna (kwiecień–maj) zaczyna się kwitnieniem czereśni ptasiej i porzeczek. Główny pożytek w tym okresie pochodzi z nektaru drzew owocowych i później z rzepaku ozimego. Rodziny intensywnie się rozwijają, budują plastry i rozmnażają się. Pszczelarz poszerza gniazda i zakłada nadstawki.

Wczesne lato rozpoczyna się kwitnieniem robinii akacjowej i przynosi drugi główny pożytek. Rodziny osiągają szczyt czerwienia, a jednocześnie następuje szczyt okresu rójki. Pszczelarz stara się zapobiegać rójce, zbiera roje i prowadzi miodobranie, pamiętając o pozostawieniu pszczołom odpowiednich zapasów.

Pełnia lata zaczyna się kwitnieniem lipy drobnolistnej. Rodziny pszczele są wówczas w szczycie siły i w krótkim czasie gromadzą duże ilości zapasów. Praca pszczelarza kończy się ostatnim miodobraniem.

Miód najlepiej przechowywać w czystych, szczelnie zamkniętych szklanych pojemnikach, w chłodnym, suchym i ciemnym miejscu. Odpowiednie przechowywanie zapewnia zachowanie jakości i właściwości leczniczych miodu przez długi czas.