Cukrzyca u zwierząt

Insulina to hormon produkowany przez trzustkę, który utrzymuje prawidłowy poziom cukru we krwi. Można ją porównać do klucza, który otwiera komórki, aby mogły wykorzystać glukozę jako źródło energii. Jeśli we krwi krąży nadmierna ilość cukru, mówimy o tzw. hiperglikemii. Organizm reaguje na ten stan, uwalniając insulinę, aby obniżyć poziom glukozy. Hiperglikemia występuje zazwyczaj po posiłku, natomiast podczas głodzenia może dojść do hipoglikemii – czyli niskiego poziomu cukru we krwi. Oba stany są niebezpieczne dla organizmu i jeśli ciało nie poradzi sobie z nimi samo, musimy mu pomóc. U psów fizjologiczny poziom glukozy we krwi wynosi 3,5–6 mmol/l, a u kotów nawet do 8 mmol/l.

W przypadku cukrzycy typu 1 dochodzi do niedoboru insuliny, spowodowanego nieznaną przyczyną lub w wyniku zapalenia trzustki (pankreatitis). Do rozwoju cukrzycy może przyczynić się także niewłaściwe leczenie kortykosteroidami. Do ras o największej predyspozycji do tej choroby należą samojedy, yorkshire terriery i teriery tybetańskie. Z kolei u golden retrieverów, owczarków niemieckich czy bokserów cukrzyca występuje bardzo rzadko. Najczęściej choroba rozwija się u psów w średnim wieku lub starszych niż 7 lat. Statystycznie częściej dotyka suki niż samce.

Cukrzyca typu 2 występuje rzadziej. Powstaje, gdy organizm co prawda produkuje insulinę, ale komórki przestają na nią prawidłowo reagować. Ten typ pojawia się głównie u otyłych zwierząt.

Do podstawowych objawów należą tzw. PU/PD syndrom – czyli poliuria (zwiększone oddawanie moczu) i polidypsja (zwiększone pragnienie), a także odwodnienie, utrata apetytu, chudnięcie, apatia i wymioty. Mogą również wystąpić drgawki oraz infekcje dróg moczowych. U pacjentów z cukrzycą w moczu pojawia się cukier, co stanowi idealne środowisko do rozwoju i namnażania bakterii.

Jeśli weterynarz na podstawie badań krwi i moczu zdiagnozuje cukrzycę, należy natychmiast rozpocząć leczenie. Choroby tej nie da się całkowicie wyleczyć, ale przy odpowiednim podejściu można znacznie złagodzić jej objawy. Podstawą leczenia jest odpowiednia dieta oraz podawanie insuliny. Insulina podawana jest zastrzykiem, zazwyczaj raz lub dwa razy dziennie – częstotliwość zależy od reakcji zwierzęcia i współpracy właściciela.

Na początku leczenia stosuje się najniższą możliwą dawkę terapeutyczną, a następnie w razie potrzeby stopniowo ją zwiększa. W początkowej fazie należy regularnie monitorować poziom glukozy we krwi, najlepiej co 3–7 dni u weterynarza. Bardziej doświadczeni właściciele z czasem uczą się mierzyć glikemię samodzielnie w domu.